We raken op orde

Na weken van noeste arbeid en de volle inzet van onze kinderen zijn we nu dan eindelijk over.Wat zijn we gelukkig met dit huis,het is al echt ons plekje aan het worden,alles staat zo'n beetje op zijn plaats of krijgt eerdaags een vast plekje.

Nu nog het herexamen van onze jongste (gisteren 18 geworden) afwachten en dan hopelijk rust in de tent.De weken van onrust braken ons wel op en daarom hopen we nu op veel Zomer zodat we heerlijk van de tuin kunnen gaan genieten.

Gisteren veel gesnoeid en prachtige potten gekregen die nu in de tuin staan te pronken.Volgende week maar eens mooie witte Hortensia's kopen en wat kleur aanbrengen.Maar vanmiddag ga ik een poosje in mijn schone tuin lezen,want daar is het de laatste tijd niet van gekomen door al die regen.

Oeps...het regent weer,dan maar met een bakje thee in de keuken.

We gaan verhuizen

Het was even heel erg stil op mijn blog maar dat komt omdat we gaan verhuizen,en dat nieuws zorgde er voor dat er niet veel uit mijn handen kwam,zelfs geen regel tekst,vandaar de stilte.

Maar wat zijn we blij met ons nieuwe huis,en trots dat we in dit pand mogen gaan wonen.

Het huis staat in de binnenstad van Zierikzee en het is een droom die uit komt.

Al jaren zijn we op zoek en ineens komt het zomaar uit de lucht vallen,we bevinden ons nog steeds op een roze wolk kan ik jullie vertellen.

Per 1 Juni gaan we er wonen en als het meezit misschien wel iets eerder,wie weet.

Nu ben ik dingen aan het uitzoeken,12 jaar spullen waar we mooie herinneringen aan hebben,maar ook genoeg wat nu weleens weg kan.

Dozen met kleding van de kinderen die ons zo dierbaar zijn, eerste schriftjes, tekeningen en diploma's,ze zitten veilig opgeborgen.

Tussen de bedrijven door word er flink geleerd door Reinier voor zijn havo examen,we laten hem maar met rust zover dit kan en pakken om hem heen in.We plukken hem straks gewoon uit zijn kamer op en droppen hem op de nieuwe stek.(misschien merkt hij het niet eens)?

Nu willen jullie natuurlijk de foto's zien, dat snap ik, maar er staan nog wel spullen in van de vorige bewoonster, maar wil ze jullie ook niet onthouden.Als ik er straks doorheen ga met mijn eigen smaak en eigen spullen dan pas is het ons huis, nu is het nog een beetje onwennig.

Nou wens jullie een mooi weekend toe en tot snel vanuit de nieuwe stek!

Lieve groet Anita

Dulce Domum

Het was even heel erg stil op mijn blog maar dat komt omdat we gaan verhuizen,en dat nieuws zorgde er voor dat er niet veel uit mijn handen kwam,zelfs geen regel tekst,vandaar de stilte.
Maar wat zijn we blij met ons nieuwe huis,en trots dat we in dit pand mogen gaan wonen.
Het huis staat in de binnenstad van Zierikzee en het is een droom die uit komt.
Al jaren zijn we op zoek en ineens komt het zomaar uit de lucht vallen,we bevinden ons nog steeds op een roze wolk kan ik jullie vertellen.
Per 1 Juni gaan we er wonen en als het meezit misschien wel iets eerder,wie weet.
Nu ben ik dingen aan het uitzoeken,12 jaar spullen waar we mooie herinneringen aan hebben,maar ook genoeg wat nu weleens weg kan.
Dozen met kleding van de kinderen die ons zo dierbaar zijn, eerste schriftjes, tekeningen en diploma's,ze zitten veilig opgeborgen.
Tussen de bedrijven door word er flink geleerd door Reinier voor zijn havo examen,we laten hem maar met rust zover dit kan en pakken om hem heen in.We plukken hem straks gewoon uit zijn kamer op en droppen hem op de nieuwe stek.(misschien merkt hij het niet eens)?

Nu willen jullie natuurlijk de foto's zien, dat snap ik, maar er staan nog wel spullen in van de vorige bewoonster, maar wil ze jullie ook niet onthouden.Als ik er straks doorheen ga met mijn eigen smaak en eigen spullen dan pas is het ons huis, nu is het nog een beetje onwennig.

Nou wens jullie een mooi weekend toe en tot snel vanuit de nieuwe stek!

Lieve groet Anita

Een heerlijke zonnige woonkeuken

Doe jij even de hond?

Onze hond is een dame op leeftijd. Soms verward en een beetje irritant maar bovenal is ze lief.Alleen zijn er van die dagen dat ik grom in plaats van mijn hond. En dat is als er in de vroege ochtend gepiep en gejank is. Ik weet dan precies hoe laat het is!
Dus dacht ik vanmorgen: zo broeder, nu is het een keer jouw beurt toen ik zo rond kwart over vijf de dame naar beneden hoorde gaan. Diep weggedoken onder mijn dekbed wachtte ik het moment van gepiep af en ja hoor daar kwam het huilerige geluid. Onderaan de trap riep ze dat er een poepedorisje gedaan moest worden en dat er iemand moest komen om dat ten uitvoer te brengen,en graag snel!!
Een mooi moment om eens tegen dat manspersoon naast me te zeggen,,,hé,ik geloof dat Saar nodig moet,ga jij een keertje?
Na wat gemompel en gemor stapte de nog slaap warme jongen de frisse slaapkamer uit om onze ouwe Saar naar buiten te helpen. Maar halverwege de trap hoorde ik al het licht maag omdraaiende geluid (wat hij overigens al snel op weet te wekken bij zichzelf) van de mede eigenaar van onze hond!
Al kokhalzend hoorde ik hem 'te laat' zeggen. Ik moest me inhouden om het niet uit te schateren en wachtte af wat hij verder zou gaan ondernemen.
Ik hoorde hem de achterdeur openen zodat ze snel nog even kon doen wat haar zo hoog zat. Je zou dan denken dat hij ondertussen wel aan het opruimen is geslagen, maar ik hoorde hem alleen maar in zichzelf praten en ook nog op een volume dat te hard is voor de vroege morgen. Hij had waarschijnlijk alles afgedekt met keukenrol, rijmt trouwens op .... dacht ik gelijk en hield mijn lachen in.
Op een gegeven moment roept hij Saartje naar binnen. Ook weer zo hard. Denkt die man dat als je zoiets onaangenaams moet doen je dat met de buurt moet delen?
Na nog wat geklets tegen zichzelf loopt hij de trap weer op om nog even naast me te kruipen op deze onverwachte onderbreking van onze nacht.
Ik zeg; je hebt het toch wel opgeruimd he', dat ik niet straks ergens in ga staan? Zegt hij: ik kan het niet op de vroege morgen! Je kunt het nooit, zeg ik, Ochtend, middag of avond,je staat al te braken als je er nog maar aan denkt. Dit is de man die zegt,als jij ziek bent en je hebt een ongelukje dan ruim ik alles op. Dat is liefde! Ja dag, ik geloof er niks van,draak die je bent!
Dus je snapt het al. Net als de poepluiers en de terug mikkende golfjes melk jaren geleden,ga ik om half zes maar opruimen.Ik denk er maar niet teveel bij na als ik een emmertje sop maak en aan de gang ga.Maar hou in mijn achterhoofd dat ik bijna jarig ben!

             
Geeft niks hoor Saar!


Fijne week
X Anita